Przylaszczka siedmiogrodzka

 

Przylaszczka siedmiogrodzka

 

 

Przylaszczka siedmiogrodzka to niewielka bylina ogrodowa, która stanowi ozdobę każdego zakątka, szczególnie w czasie kwitnienia. Dorasta do 15 cm wysokości. Tworzy niewielkie kępy. Kwiaty pojawiają się w marcu. Ostatnie okazy można podziwiać jeszcze na przełomie maja i czerwca. Są one koloru fioletowego, czerwonego, białego lub różowego. Wszystko zależy od konkretnej odmiany. Są średniej wielkości.

Przylaszczka siedmiogrodzka może pochwalić się również zielonymi liśćmi, dzielonymi na trzy, o ząbkowanych brzegach. Jest ona zupełnie mrozoodporna. Nie wymaga okrywania na zimę, jednakże dla pewności, w pierwszym roku po posadzeniu można ją okryć igliwiem.


Przylaszczka ta preferuje podłoże bogate w próchnicę, dość wilgotne, lekko kwaśne, żyzne i przepuszczalne zarazem. Najlepiej rośnie w miejscach półcienistych, a nawet cienistych. Jest niezwykle łatwa w uprawie. Nie wymaga ani cięcia, ani też regularnego zajmowania się nią, podlewania czy nawożenia. Rozmnożyć ją można albo przez wysiew nasion, albo też podział większych okazów, co najlepiej robić wiosną.


Przylaszczka siedmiogrodzka rzadko atakowana jest przez choroby. Jej liście mogą natomiast atakować szkodniki takie jak chociażby ślimaki. Gdyby jednak zdarzyło jej się źle wyglądać, zauważylibyśmy jakieś objawy choroby, należy jak najszybciej zastosować opryski.

 

 

 

 

Zapraszamy do zapisania się na naszego newslettera,

zespół www.nasze-kwiaty.blogspot.com

Goździk pierzasty

 

Goździk pierzasty

 

 

Goździki to niezwykle ozdobne kwiaty ogrodowe. Cieszą każdego ogrodnika, szczególnie podczas kwitnienia. Wtedy to wyglądają najbardziej dekoracyjnie. Małe, miniaturowe odmiany niestety nie nadają się do wykorzystania w tworzeniu kompozycji florystycznych. A właśnie do takich zalicza się Goździka pierzastego, bowiem dorasta on do 30 cm wysokości, przy czym zazwyczaj osiąga mniejsze rozmiary. 

Goździk pierzasty rozpoczyna kwitnienie w czerwcu. Kwiaty są koloru białego lub delikatnie różowego. Ich cechą charakterystyczną są postrzępione płatki. Ponadto pięknie, intensywnie pachną. Na uwagę odmiana ta zasługuje również dzięki swoim liściom oraz łodygom, które są koloru sinozielonego. Warto dodać, ze goździk ten dość szybko się rozrasta, w krótkim czasie tworzy piękne kobierce.

Goździk pierzasty , w naturalnym środowisku, jest rośliną chronioną. Dobrze rośnie w miejscach jasnych, słonecznych. Poradzi sobie również w półcieniu. Podłoże powinno być przepuszczalne, żyzne, bogate w wapń, piaszczysto-gliniaste. Można go w bardzo łatwy sposób rozmnożyć - przez wysiew nasion, sadzonkowanie lub podział większej rośliny.

Jest to odmiana dość odporna na choroby. Może być atakowana przez szkodniki, takie jak chociażby ślimaki. W razie zauważenia jakichkolwiek objawów należy jak najszybciej rozpocząć opryski. Goździk pierzasty nadaje się do sadzenia na rabatach, ogródkach skalnych, w miejscach wyeksponowanych. Ponadto również w dekoracyjnych donicach, które można postawić na tarasie czy balkonie. 

 

 

 

Zapraszamy do zapisania się na naszego newslettera,

zespół www.nasze-kwiaty.blogspot.com

Aster 'Blue Star'

Aster 'Blue Star'

Aster wrzosolistny 'Blue Star' dotarł do nas aż z Ameryki Północnej. W naszych warunkach może osiągać rozmiary nawet do 100 cm wysokości. Kwiaty znajdują się na długich łodygach i pojawiają się w okresie jesiennym - od września do października, niekiedy stanowią ozdobę ogrodu jeszcze w listopadzie. Są koloru jasnoniebieskiego. Często bywają wykorzystywane w kompozycjach florystycznych.

Aster 'Blue Star' ma ciemnozielone liście. Niezwykle dekoracyjne są jego pędy - grube, rozgałęzione i do tego owłosione. Aster ten najlepiej rośnie w miejscach jasnych, słonecznych, osłoniętych od wiatru. Gleba powinna być żyzna, przepuszczalna, bogata w próchnicę, umiarkowanie wilgotna, lekko kwaśna. Odmiana ta ceni sobie podłoże z dodatkiem gliny.


Żeby pięknie prezentować się w ogrodzie, długo kwitnąć muszą być dokarmiane, najlepiej nawozami wieloskładnikowymi z dodatkiem potasu. Niezbędne jest również regularne ich podlewanie. I co istotne - również przycinanie jesienią.


Aster 'Blue Star' może być rozmnażamy przez sadzonkowanie lub podział, co najlepiej robić wiosną. Rzadko atakowany jest przez choroby, częściej przez szkodniki. Jednakże w razie zauważenia jakichkolwiek objawów należy jak najszybciej zastosować opryski środkami chemicznymi. Kwiaty te nadają się nie tylko do sadzenia w ogrodzie, ale i na kwiat cięty. Stanowią dekoracyjny element każdego suchego bukietu. 

Zapraszamy do zapisania się na naszego newslettera,

zespół www.nasze-kwiaty.blogspot.com

Pęcherznica - jak pielęgnować

 

 

Pęcherznica

 

 

Pęcherznica jest krzewem, którzy pochodzi z Ameryki, gdzie jest najbardziej rozpowszechniony. Cechują go ząbkowane liście oraz małe kwiaty, które zebrane są w baldachogrona. Najczęstszej są one koloru białego lub różowego, wszystko zależy od odmiany.

Pęcherznica to krzew mało wymagają, a przy tym dość ozdobny. Jest ona odporna na niskie temperatury, dobrze znosi zimy i nie wymaga okrywania. Preferuje gleby żyzne, przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne. Powinna zajmować stanowiska jasne, słoneczne, chociaż dobrze rośnie również w półcieniu, co więcej - cień nie stanowi dla niej problemu.

 

Pęcherznica nadaje się doskonale do nasadzeń w parkach, innych miejscach użyteczności publicznej, bowiem nie robi sobie nic z zanieczyszczenia powietrza. Jest to krzew, który cechuje się szybkim wzrostem.

 

 

Ozdobę owego krzewy stanowią nie tylko kwiaty, ale i owoce, które pojawiają się po ich przekwitnięciu oraz liście przebarwiające się na pomarańczowo i żółto jesienią. Czy ktoś z Was jest szczęśliwcem posiadającym owy krzew w przydomowym ogrodzie? 

 

 

 

 

 

Zapraszamy do zapisania się na naszego newslettera,

zespół www.nasze-kwiaty.blogspot.com

Eucharis - jak pielęgnować

Eucharis

 

Eucharis pochodzi z Ameryki Południowej. Jest to roślina, która charakteryzuje się pięknymi, białymi kwiatami oraz długimi liśćmi koloru ciemnozielonego. Dorasta do około 50 cm wysokości. Swoim wyglądem przypomina lilię, dlatego też nic w tym dziwnego, że często bywa nazywany Lilią Amazońską. 

Eucharis jest rośliną cebulową, która najlepiej rośnie w miejscach jasnych, jednakże nie bardzo nasłonecznionych. Warto wybrać stanowisko półcieniste. Do tego koniecznie ciepłe i osłonięte od wiatru. Preferuje glebę żyzną, bogatą w składniki odżywcze, przepuszczalną i umiarkowanie wilgotną.


Wymaga regularnego podlewania oraz nawożenia. Eucharis dobrze spisuje się jako roślina doniczkowa. Tym bardziej, że nie jest mrozoodporny, co oznacza, że wymaga wysadzania z ziemi na okres zimy. Rozmnaża się go z cebul przybyszowych. Cebule ponownie sadzi się do ziemi wiosną, w kwietniu. W ciągu sezonu może ona wytworzyć około 3 nowych cebulek.  


Eucharis kwitnie od stycznia do lutego. Jego kwiaty można tym samym podziwiać jedynie podczas uprawy doniczkowej. Powinien mieć zapewnioną wysoką temperaturę, czyli około 20 stopni Celsjusza, zimą niewiele mniej - 18 st.

 


Nie wymaga żadnych skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Rzadko choruje. Co ciekawe jego kwiaty bardzo często są wykorzystywane w kompozycjach florystycznych. Cięte utrzymują się przeszło tydzień, w doniczce kwitnienie trwa blisko trzy tygodnie. 

Zapraszamy do zapisania się na naszego newslettera,

zespół www.nasze-kwiaty.blogspot.com

Owocowanie

Owocowanie

  to przekształcanie się całej zalążni lub tylko jej części i dna kwiatowego

(np. gruszki, jabłka, truskawki) 

w owoc, natomiast zalążków w nasiona u roślin wyższych,

natomiast u roślin niższych wykształcają się w trakcie owocowania różnego typu zarodniki.

W czasie tego procesu ze ściany zalążni formuje się owocnia natomiast wewnątrz zalążków rozwija się zarodek. Owoc gromadzi materiały zapasowe usuwając jednocześnie nadmiar wody.

" Marzenie – kwiat, spełnienie – owoc nie zawsze smaczny."

• Autor: Stefan Garczyński

Zapraszamy do zapisania się na naszego newslettera,

zespół www.nasze-kwiaty.blogspot.com

Zapylenie - najważniejszym czynnikiem

Zapylenie 

– zjawisko występujące u roślin kwiatowych, polegające na przeniesieniu ziarna pyłku na znamię słupka. Kwiaty posiadają specjalne przystosowania do tego celu. Znamiona ich słupków są kleiste, a pyłek jest zwykle bardzo niewielkich rozmiarów.

Rodzaje zapylenia

• samozapylenie (autogamia) – gdy pyłek kwiatowy pochodzi z tego samego kwiatu, lub innego kwiatu, ale tej samej rośliny
• zapylenie krzyżowe (ksenogamia, allogamia) – gdy pyłek pochodzi z kwiatu innej rośliny (tego samego gatunku)

 

Sposoby zapylenia

• hydrogamia – zapylenie przez wodę
• anemogamia (wiatropylność) – zapylenie przez wiatr
• zoogamia – zapylenie przez zwierzęta, np.:
  • chiropterogamia – zapylanie przez nietoperze
  • ornitogamia – zapylanie przez ptaki
  • entomogamia (owadopylność) – zapylanie przez owady

Kwiaty roślin wykazują szereg przystosowań do zapylenia.

U roślin wiatropylnych są niewielkie i niepozorne, o uproszczonej budowie, za to wytwarzają ogromną ilość pyłku.

Rośliny owadopylne, by zwabić zwierzęta wytwarzają duże i barwne kwiaty. Gdy kwiaty są niewielkie, łączą się w duże kwiatostany, czego doskonałym przykładem jest np. słonecznik. Jego ogromny kwiat to w istocie kwiatostan – koszyczek. 

U wielu roślin z rodziny astrowatychróża, konwalia majowa, fiołek i inne, a niektóre także wytwarzają słodki nektar. Ponieważ wiele owadów (np. pszczoła miodna) zbiera również pyłek, rośliny produkują go w w dużej ilości. W jednym kwiatku maku jest ok. 2,6 mln ziaren pyłku. 

Zamykające się na noc kwiaty magnolii zapewniają zapylającym je chrząszczom suche i cieplejsze o ok. 10 stopni Celsjusza schronienie na noc.

  Część kwiatów w kwiatostanie jest bezpłodna i służy wyłącznie do zwabiania owadów swoją barwą. 

Wiele kwiatów wabi zwierzęta za pomocą zapachu.

" Najwspanialsze piękno Świata

Podarował nam Bóg w kwiatach. "

Autor: Barbara Turajczyk 

Zapraszamy do zapisania się na naszego newslettera,

zespół www.nasze-kwiaty.blogspot.com